NIEUWVEEN – Harlekijntjes, schoolkrijt, dropfruit-duo’s en muntdrop: we kunnen er soms geen genoeg van krijgen. Je kunt wel stellen dat Nederlanders echte dropeters zijn. Maar wel van heel specifieke drop: dooreetdrop. Hap-slik-weg noemt Sander Runia, manager Application Confectionery bij Ruitenberg BasIQs, het. Daar sluit Marieke Hendriksen, acteur van het Grote Dropboek, zich bij aan.
Nederlanders eten gemiddeld per jaar twee kilo drop per persoon. Dat is net iets minder dan de Finnen: die eten twee tot drie kilo per persoon per jaar. “In Scandinavië eten ze juist veel meer zoute drop, duurdere drop of drop met chocolade van merken zoals Bülow”, aldus Hendriksen.
Oorsprong
Drop werd in de achttiende eeuw door apothekers gebruikt als hoestpastille en bestond uit zoethoutpasta, suiker en Arabische gom. Inmiddels kennen we tal van soorten die voornamelijk worden gebruikt om te snoepen. De komst van boerderijdrop in de jaren vijftig is het begin van de dropsoorten die speciaal voor kinderen zijn gemaakt
Dropextract
Het belangrijkste ingrediënt van drop is dropextract, afkomstig van de zoethoutplant die groeit in het Midden-Oosten en Azië, politiek beladen gebieden. Maar dat houdt Ruitenberg BasIQs niet tegen. “Zoethoutwortel en het dropextract dat wij ervan maken zijn geen standaardingrediënt zoals suiker”, aldus Runia.
Vernieuwingen
In het dropschap zien we vooral nieuwe smaakvarianten en vormen voorbijkomen. Koffie, chocolade en laurier passen goed bij drop, maar er liggen nog kansen voor smaken die jongeren aanspreken, drop met donkere fruitsmaken en drop dat bestrooid is met zoethoutpoeder.
Dit artikel verscheen eerder in Levensmiddelenkrant. Abonneren? Klik hier.
